Lobbing obejmuje swoim zakresem wszelkie działania, które służą przezywaniu informacji między władzami parlamentarnymi czy samorządowymi a stowarzyszeniami, związkami i grupami zawodowymi. Narzędzie to cechuje się sporym znaczeniem dla różnorodnych organizacji politycznych, gospodarczych i społecznych. Z jednej strony służy on poszczególnym grupom do rozwiązywania wewnętrznych problemów, z drugiej zaś strony jest on dla polityków doskonałym ródłem informacji o rozmiarach i rodzajach problemów społecznych.
Jest on uprawiany przez zarejestrowane legalnie działające organizacje dbające o sprawne i właściwe przekazywanie informacji. Korzystanie z narzędzia jakim jest lobbing tylko wówczas się sprawdza, gdy środowisko, w którym się odbywa jest dobrze zorganizowane i zintegrowane oraz kiedy osoby prezentujące interesy danych grup są odpowiednio przygotowane do podejmowania negocjacji.
Wśród cech charakterystycznych lobbingu należy także wymienić jego formy do których zalicza się:
a. kształtowanie polskiego prawodawstwa gospodarczego;
b. korzystne dla gospodarki przepisy, ułatwiające działalność przedsiębiorstw
c. współpraca z najważniejszymi instytucjami opiniotwórczymi
d. organizacja konferencji prasowych oraz różnego rodzaju seminariów.
Aby móc mówić o danym działaniu jako o działaniu lobbystycznym musi ono spełniać trzy zasadnicze elementy:
a. Po pierwsze musi w nim istnieć cel jakim jest wywieranie wpływu na decyzje władz.
b. Po drugie musi ono zawierać zamiar wywarcia wpływu.
c. Po trzecie musi w nim istnieć pośrednik między obywatelem a władzą (najczęściej pośrednikiem bywa organizacja, instytucja, osoba, które to transmitują oczekiwania bąd życzenia grup społecznych do decydentów).